دوستی تعریف می کرد برایم که شخصی از عزیزانش در سن کم و ناآگاهانه بکارتش را از دست داده و حالا که به سنی رسیده که متوجه این قضیه و تبعاتش شده٬ روحش بیمار شده است و حال و روز خوشی ندارد. این دختر کم سن و سال و ناآگاه حتی هیچ شناختی در مورد بدن خودش نداشته و حالا اینچنین گرفتار افکار ناخوشایند است.
چه کسی مقصر است؟
دخترک ؟ شخصی که از ناآگاهی و معصومیت دخترک سوء استفاده کرده ؟ یا جامعه ای که از اطلاع رسانی فرار می کند و در آن پاکی یک دختر با بکارتش سنجیده می شود؟

چه کار باید کرد که این دختر و امثالش به زندگی برگردند٬ شاد باشند و صدای خنده شان همه جا را پر کند؟ در جامعه ای که ملاک پاکی یک دختر بکارت است٬ ملاک پاکی یک پسر چیست؟ هستند کسانی که برای ازدواج٬ از دختری که قرار است شریک زندگی اش بشود گواهی پزشک می خواهند٬ دختر هم می تواند چنین در خواستی داشته باشد؟

سؤال بسیار است و دامنه ی بحث بسیار گسترده. دلم می خواهد که نظرات همه را بخوانیم و به یک نتیجه ی درست و معقول برسیم. شاید کسانی باشند که از این موضوع رنج می برند و اینجا را بخوانند و اندکی خیالشان آسوده شود.